Umiesnienie luków podniebiennych

Umięśnienie łuków podniebiennych umożliwia zamknięcie cieśni, przez co zostaje przerwane połączenie między jamą ustną i gardłem. Dzieje się to zawsze w czasie przełykania. W tym akcie skurcz unosiciela podniebienia (lerator veli palatini) i napinacza podniebienia (tensor reli palatini) powoduje uniesienie podniebienia miękkiego, w wyniku czego jama gardłowa traci połączenie z jamami nosowymi podczas połykania pokarmu. W przypadkach porażenia podniebienia pokarm dostaje się w czasie tego aktu do jam nosowych. Między obydwoma łukami podniebiennymi, podniebienno-językowym i podniebienno- gardłowym, widnieje głęboka nisza zwana – dołkiem migdałkowym (fossula s. sinus toneillarie), uchodzącym za pozostałość entodermalnej drugiej kieszonki skrzelowej (p. gardło l). Mieści się w nim skupienie tkanki chłonnej, tj. tkanki limfocyto-twórczej –migdałek podniebienny (tonsilla palatina), mający na celu odkażanie jamy ustnej w miejscu spotkania jej z jamą gardłową. U Suidae migdałek podniebienny jest umieszczony wyżej, a mianowicie w obrębie samego podniebienia miękkiego. [hasła pokrewne: młyny kulowe, Wąsonogi, wzorcowanie mierników ]

Powiązane tematy z artykułem: młyny kulowe Wąsonogi wzorcowanie mierników