Skaza asteniczna (habitus asthenicus)

Należy jednak powiedzieć, że cała sprawa skazy grasiczo-limfatycznej jest jeszcze dzisiaj niejasna nie tylko w stosunku do jej morfologii, ale także w stosunku do właściwości fizjologicznych. Skaza asteniczna (habitus asthenicus) jako konstytucja patologiczna cechuje się tym, ze osoby tej konstytucji wykazują dość w soki wzrost, są chude, posiadają długą szyję, zaokrąglone i obwisłe barki, klatka piersiowa jest długa, wąska i płaska j często 10 żebro jest ruchome. Koń- czyn): w tej skazie są długie i nierzadko widzimy – zwiotczenie układu zadłowego w postaci płaskiej stopy jako wyrazu pewnej elastopatii, to jest utraty do pewnego stopnia sprężystości tkanek. Tkanka tłuszczowa jest słabo, rozwinięta. Budowa kośćca astenika jest wątła, mięśnie słabo rozwinięte i raczej zwiotczałe, i to nie -tylko szkieletowe, ale także gładkie, zwłaszcza żołądka, jelit, pęcherza, macicy i innych narządów. Czytaj dalej Skaza asteniczna (habitus asthenicus)

Od brodawki ciagnie sie niekiedy wzdluz calego podniebienia jasna smuga – szew podniebienny

Od brodawki ciągnie się niekiedy wzdłuż całego podniebienia jasna smuga – szew podniebienny (raphe palati), stanowiący ślad zrostu obu połówek podniebienia w trakcie rozwoju osobniczego. W ścisłym związku ż brodawką siekaczową jest dodatkowy narząd węchowy zwany narządem Jacobsona (organon Iomeronasale s. Jacobsoni). Narząd ten, znany już u gadów jest zbudowany w sposób następujący. Składa się on z dwóch symetrycznych cewek umieszczonych w przewodach siekaczowych (ductus incisiri s. Czytaj dalej Od brodawki ciagnie sie niekiedy wzdluz calego podniebienia jasna smuga – szew podniebienny

Drugi podrzad Waleniowatych

Drugi podrząd Waleniowatych, który zachował uzębienie (Ddontooeti), jest pozbawiony narządu fiszbinowego. W tyle podniebienie miękkie kończy się – brzegiem wolnym (margo liber), wystającym w głąb jamy gardłowej. Na brzegu tym widnieje niekiedy (np. u Hominidae i w ogóle u Primates) wyrostek, zwany-języczkiem (urula), Po bokach brzeg wolny podniebienia przechodzi w – łuki podniebienne (arcus paiatini). Jest ich dwa . Czytaj dalej Drugi podrzad Waleniowatych

U ssaków zeby sa umieszczone jedynie na krawedziach zebodolowych

Rozdrobnienie każdego łuku zębowego na pojedyncze jednostki samodzielne jest wynikiem tego, że obarczenie mechaniczne poszczególnych punktów układu szczękowego jest różne. U ssaków zęby są umieszczone jedynie na krawędziach zębodołowych układu szczękowego, tkwiąc tam w – zębodołach (thekodontyzm) . Cecha ta nie występuje (z nielicznymi wyjątkami) u innych kręgowców i jest wykładnikiem silnego umocowania zębów, co staje się niezbędne przy powstawaniu wielkich ciśnień na łuki zębowe w akcji przecierania pokarmu. Zewnętrznie biorąc-ząb (dens) składa się z dwóch zasadniczych części: z-korony (corona), wystającej do wnętrza jamy ustnej i stanowiącej właściwą część miażdżącą zęba oraz z korzenia(radix), przymocowanego za pośrednictwem ozębnej (periodontium) do ścian kostnych zębodołu . Ozębna składa się z włókien klejodajnych, sprężyście zawieszających korzeń zębowy w jamie zębodołu (przy ekstrakcji zęba główna trudność polega na zerwaniu tych włókien), z cementoblastów, odżywiających warstwę powierzchowną korzenia (cement) oraz z licznych włókien nerwów czuciowych, przejmujących bodźce uciskowe. Czytaj dalej U ssaków zeby sa umieszczone jedynie na krawedziach zebodolowych