Skaza asteniczna (habitus asthenicus)

Należy jednak powiedzieć, że cała sprawa skazy grasiczo-limfatycznej jest jeszcze dzisiaj niejasna nie tylko w stosunku do jej morfologii, ale także w stosunku do właściwości fizjologicznych. Skaza asteniczna (habitus asthenicus) jako konstytucja patologiczna cechuje się tym, ze osoby tej konstytucji wykazują dość w soki wzrost, są chude, posiadają długą szyję, zaokrąglone i obwisłe barki, klatka piersiowa jest długa, wąska i płaska j często 10 żebro jest ruchome. Koń- czyn): w tej skazie są długie i nierzadko widzimy – zwiotczenie układu zadłowego w postaci płaskiej stopy jako wyrazu pewnej elastopatii, to jest utraty do pewnego stopnia sprężystości tkanek. Tkanka tłuszczowa jest słabo, rozwinięta. Budowa kośćca astenika jest wątła, mięśnie słabo rozwinięte i raczej zwiotczałe, i to nie -tylko szkieletowe, ale także gładkie, zwłaszcza żołądka, jelit, pęcherza, macicy i innych narządów. Czytaj dalej Skaza asteniczna (habitus asthenicus)

Dzieki przeistoczeniom i róznicowaniom jelito pierwotne przybiera w miare posuwania sie rozwoju postac nader niejednostajna

Do takich zawiązków, powstających z jelita pierwotnego mechanizmem zachyłkowym, należą: kieszonki skrzelowe, tchawica wraz z płucami, wątroba, trzustka oraz wszystkie drobne gruczoły trawienne. W ten sposób jelito pierwotne przekształca się w złożony układ pokarmowy wyłaniający z siebie po drodze szereg narządów o funkcjach różnorodnych i uzyskujących z czasem większą lub mniejszą samodzielność morfologiczną i czynnościową. Dzięki przeistoczeniom i różnicowaniom jelito pierwotne przybiera w miarę posuwania się rozwoju postać nader niejednostajną, urozmaiconą, umożliwiającą rozróżnienie w nim szeregu odcinków, o czym będzie mowa w rozdziale następnym. Podział układu pokarmowego. Cały układ pokarmowy daje się podzielić na następujące odcinki zasadnicze: 2) jama ustna oraz jej pochodne; 3) jama gardłowa albo krócej – gardło i jego pochodne; 4) przełyk; 5) żołądek; 6) dwunastnica i jej pochodne (wątroba, trzustka); 7) jelito; 8) odbyt. Czytaj dalej Dzieki przeistoczeniom i róznicowaniom jelito pierwotne przybiera w miare posuwania sie rozwoju postac nader niejednostajna

Budowa scian przewodu pokarmowego

Jak już zaznaczyłem, z odcinków tych jedynie jama ustna jest pochodzenia ektodermalnego, natomiast wszystkie pozostałe odcinki aż po odbyt rozwijają się z entodermy. Oddzielny rozdział poświęcimy – otrzewnej (peritonaeum) oraz stosunkom jej do różnych narządów. Budowa ścian przewodu pokarmowego. Ścianę przewodu pokarmowego, w kierunku od światła przewodu na zewnątrz, tworzą warstwy następujące: 1) – śluzówka (mucosa) stanowi warstwę, która swą powierzchnią wewnętrzną styka się bezpośrednio z zawartością przewodu pokarmowego. W skład śluzówki wchodzą: a. Czytaj dalej Budowa scian przewodu pokarmowego

W kazdej z warg rozrózniamy trzy warstwy

U większości ssaków powierzchnia przednia wargi górnej przechodzi bez wyraźnej granicy w powierzchnię nosową, tworząc razem – płytkę nosowo-wargową (lamina nasolabialis), Wyjątek stanowią Hominidae, u których, jak wiadomo, nos tworzy wyniosłość wyraźnie odcinającą się od obszaru ustnego . U Proboseidea. u Tapiridae, a poniekąd i u Suidae rozrośnięta warga górna zrasta się z wyciągniętym nosem, tworząc nosowie (rhinariurn. ), będące narządem chwytnym. W każdej z warg rozróżniamy trzy warstwy – warstwę przednią albo skórną, warstwę pośrodkową mięsną i warstwę głęboką śluzową. Czytaj dalej W kazdej z warg rozrózniamy trzy warstwy

Umiesnienie luków podniebiennych

Umięśnienie łuków podniebiennych umożliwia zamknięcie cieśni, przez co zostaje przerwane połączenie między jamą ustną i gardłem. Dzieje się to zawsze w czasie przełykania. W tym akcie skurcz unosiciela podniebienia (lerator veli palatini) i napinacza podniebienia (tensor reli palatini) powoduje uniesienie podniebienia miękkiego, w wyniku czego jama gardłowa traci połączenie z jamami nosowymi podczas połykania pokarmu. W przypadkach porażenia podniebienia pokarm dostaje się w czasie tego aktu do jam nosowych. Między obydwoma łukami podniebiennymi, podniebienno-językowym i podniebienno- gardłowym, widnieje głęboka nisza zwana – dołkiem migdałkowym (fossula s. Czytaj dalej Umiesnienie luków podniebiennych

Wlasciwymi czesciami slinotwórczymi sa pecherzyki

Pod względem budowy histologicznej ślinianki należą do typu gruczołów pęcherzykowych, na skutek czego w dużym powiększeniu ślinianka wyglądem swym przypomina grono winne osadzone na szypule, która jest tutaj-przewodem wydalniczym (ductus excretorius), wyprowadzającym wydzielinę do jamy ustnej. Właściwymi częściami ślinotwórczymi są pęcherzyki {sacci salirales}. Są one wysIane jednowarstwowym nabłonkiem cylindrycznym, ułożonym na cieniutkiej błonie podstawnej (membrana basalis), którą z kolei obejmują silnie rozgałęzione, kurczliwe komórki koszykowate. W zależności od charakteru gruczołu nabłonek składa się z komórek śluzowych lub surowiczych, które są głównymi ale nie jedynymi warsztatami ślinotwórczymi. Zaznaczę tutaj mimochodem, że typ ślinianek śluzowych jest rodowo starszy od typu surowiczego, który ukazuje się dopiero u gadów. Czytaj dalej Wlasciwymi czesciami slinotwórczymi sa pecherzyki

Regulacja ta odbywa sie droga odruchowa

Na skutek obecności wymienionych włókien nerwowych, umięśnienie żwaczowe jest w stanie dozować siłę skurczu według istotnych każdorazowych potrzeb . Regulacja ta odbywa się drogą odruchową. Na granicy między koroną i korzeniem, ale jeszcze w obrębie korony, widnieje niekiedy lekkie zgrubienie, zwane – pasem (cingulum) . Powierzchnia korony jest pokryta białym – szkliwem (SUbt. adamantina), korzeń zaś żółtawym cementem {subst. Czytaj dalej Regulacja ta odbywa sie droga odruchowa

Skuteczność długo działającej antykoncepcji AD 6

W trzech punktach czasowych uczestnicy zażywający pigułki, plaster lub pierścień mieli wyższe wskaźniki niezamierzonej ciąży niż osoby stosujące długo działającą odwracalną antykoncepcję. Wskaźnik niepowodzenia w grupie uczestników, którzy stosowali pigułki, plaster lub pierścień, wynosił odpowiednio 4,8%, 7,8% i 9,4% w latach 1, 2 i 3; odpowiednie odsetki w grupie za pomocą implantów lub implantów wynosiły 0,3%, 0,6% i 0,9% (P <0,001). Wskaźniki niepowodzenia u uczestników, którzy stosowali iniekcje DMPA były podobne do tych wśród uczestników, którzy stosowali implanty lub implanty (0,1%, 0,7% i 0,7% odpowiednio dla lat 1, 2 i 3, P = 0,96). Tabela 3. Czytaj dalej Skuteczność długo działającej antykoncepcji AD 6

Skuteczność długo działającej antykoncepcji AD 4

Uważano, że uczestniczka stosowała DMPA przez 3 miesiące po zapisie zastrzyku. W przypadku wyrzucenia wkładki, jeśli uczestniczka wiedziała, że urządzenie wypadło i zaszła w ciążę, niezamierzoną ciążę przypisano bez metody (chyba że zastosowano inną metodę). Jednakże, jeśli uczestnik nie był świadomy, że urządzenie wypadło, ciążę przypisano niewydolności domina. Podczas każdego kolejnego wywiadu pytaliśmy uczestników, czy nadal stosują tę samą metodę antykoncepcyjną, jeśli przestali jej używać, oraz daty rozpoczęcia i zakończenia. Czytaj dalej Skuteczność długo działającej antykoncepcji AD 4

Chemioterapia raka piersi HER2 AD 6

Skuteczność leczenia, zgodnie z wynikami histologicznymi, chirurgicznymi i klinicznymi. W sumie 144 pacjentów otrzymywało epirubicynę i cyklofosfamid, a następnie docetaksel (14,9%) i 176 pacjentów leczonych epirubicyną i cyklofosfamidem, a następnie docetaksel i bewacyzumab (18,4%). ) miał pełną odpowiedź patologiczną (stadium patologiczne T0N0) (iloraz szans z dodatkiem bewacizumabu, 1,29, 95% przedziału ufności [CI], 1,02 do 1,65, P = 0,04) (tabela 2). Po dostosowaniu pod względem wieku, stanu klinicznego guza i stopnia węzłowego, statusu hormonu-receptora, stopnia złośliwości nowotworu i typu histologicznego jako współzmiennych, iloraz szans po dodaniu bewacizumabu wynosił 1,36 (95% CI, 1,05 do 1,77; P = 0,02) (tabela 2 w Dodatku Uzupełniającym). Czytaj dalej Chemioterapia raka piersi HER2 AD 6