Podobny zachylek odchodzi i od odcinka koncowego jelita

Ważniejszymi narządami powstającymi z nabłonka pierwotnej jamy ustnej są: szkliwo zębowe, ślinianki oraz kieszonka Rathkego , stanowiąca zaczątek płata przedniego przysadki mózgowej. Od części pośrodkowej jelita pierwotnego, w miejscu w którym tworzy ono pętlę, skierowaną wypukłością do brzuszni e, odchodzi od niego – przewód żółtowy (ductus vitellinus s. ductus omphaloenrericus) kierujący się poprzez – pępowinę (funiculus umbilioalis) do – pęcherzyka żółtkowego (saccus ritellinus), stanowiącego, jak wiadomo , najpierwotniejszy przydatek płodowy. Podobny zachyłek odchodzi i od odcinka końcowego jelita . Jest to omocznia (allantois), łącząca się poprzez pępowinę z łożyskiem. Czytaj dalej Podobny zachylek odchodzi i od odcinka koncowego jelita

Entodermalny zawiazek jelita pierwotnego

Jak wiadomo-stek utrzymuje się w swej postaci pierwotnej jedynie u Stekowców (Monotremata), natomiast u wszystkich innych ssaków podlega daleko idącym przekształceniom, w których wyniku zostaje on przedzielony na dwie części samoistne: -odbytnicę (rectum} i – pęcherz moczowy (vesica urinaria). Wcześniej lub później błona gardłowa jak i błona stekowa ulegają zanikowi wskutek czego szczelnie dotychczas zamknięte jelito pierwotne uzyskuje połączenie ze światem zewnętrznym. Jest rzeczą godną ubolewania, że dotychczas nie udało się dokładnie ustalić w ustroju dorosłym położenia pierwotnego błony gardłowej. Entodermalny zawiązek jelita pierwotnego tworzy najbardziej istotny składnik układu pokarmowego, z niego bowiem rozwija się jego element gruczołowy, tj. –:komórka nabłonkowa. Czytaj dalej Entodermalny zawiazek jelita pierwotnego

Bezustannie wydzielajaca sie ciecz czyni powierzchnie plytki chlodna i wilgotna

Bezustannie wydzielająca się ciecz czyni powierzchnię płytki chłodną i wilgotną. Obecność w skórze licznych ciałek czuciowych dotykowych, wrażliwych na ciepło i chłód, usprawiedliwia przypuszczenie, że płytka śluzowata służy do określania kierunku i siły ruchu powietrza. W większości przypadków na powierzchni przedniej wargi górnej widnieje płytki-rowek pośrodkowy (sulcus medianus), nie mający nic wspólnego z szeroką rynienką, występującą jedynie u Hominidae, tzw, – żłobkiem (philtrum) . U Equidae i u Anthropoidea warga górna jest zupełna i nie wykazuje ani rowka pośrodkowego, ani tym bardziej żłobka. Rowek pośrodkowy często kończy się na brzegu wargi drobnym-wcięciem pośrodkowym górnym (incisura media sup. Czytaj dalej Bezustannie wydzielajaca sie ciecz czyni powierzchnie plytki chlodna i wilgotna

Czesc jamy ustnej

Pochodną błony śluzowej policzka jest również największa ślinianka – przyusznica (parotie) o której będzie mowa poniżej. Część jamy ustnej zawartą między policzkiem i łukami zębowymi nazywamy Przedsionkiem jamy ustnej (reetibulum. oris), Czynnikiem mechanicznym tego przedsionka jest m. policzkowy, w równej mierze jak język w stosunku do jamy ustnej, znajdującej się po drugiej stronie łuków zębowych. W związku z policzkiem wypada również wspomnieć o tzw. Czytaj dalej Czesc jamy ustnej

Przyusznica

Cechą szczególną ślinianek jest to, że pęcherzyk nie łączy się bezpośrednio z przewodem wydalniczym, lecz za pośrednictwem przewężonej cewki, zwanej-wstawką, przechodzi w tzw. -przewód ślinowy. Ten przewód jest wysłany nabłonkiem wydzielniczym i końcem swym uchodzi do przewodu wydalniczego. Każda z komórek wydzielniczych ślinianki otrzymuje jedno włókno nerwowe współczulne i jedno przywspółczulne . Przyusznica (parotis) jest ślinianką typu surowiczego, umieszczoną pod małżowiną uszną. Czytaj dalej Przyusznica

U ssaków zeby sa umieszczone jedynie na krawedziach zebodolowych

Rozdrobnienie każdego łuku zębowego na pojedyncze jednostki samodzielne jest wynikiem tego, że obarczenie mechaniczne poszczególnych punktów układu szczękowego jest różne. U ssaków zęby są umieszczone jedynie na krawędziach zębodołowych układu szczękowego, tkwiąc tam w – zębodołach (thekodontyzm) . Cecha ta nie występuje (z nielicznymi wyjątkami) u innych kręgowców i jest wykładnikiem silnego umocowania zębów, co staje się niezbędne przy powstawaniu wielkich ciśnień na łuki zębowe w akcji przecierania pokarmu. Zewnętrznie biorąc-ząb (dens) składa się z dwóch zasadniczych części: z-korony (corona), wystającej do wnętrza jamy ustnej i stanowiącej właściwą część miażdżącą zęba oraz z korzenia(radix), przymocowanego za pośrednictwem ozębnej (periodontium) do ścian kostnych zębodołu . Ozębna składa się z włókien klejodajnych, sprężyście zawieszających korzeń zębowy w jamie zębodołu (przy ekstrakcji zęba główna trudność polega na zerwaniu tych włókien), z cementoblastów, odżywiających warstwę powierzchowną korzenia (cement) oraz z licznych włókien nerwów czuciowych, przejmujących bodźce uciskowe. Czytaj dalej U ssaków zeby sa umieszczone jedynie na krawedziach zebodolowych

Regulacja ta odbywa sie droga odruchowa

Na skutek obecności wymienionych włókien nerwowych, umięśnienie żwaczowe jest w stanie dozować siłę skurczu według istotnych każdorazowych potrzeb . Regulacja ta odbywa się drogą odruchową. Na granicy między koroną i korzeniem, ale jeszcze w obrębie korony, widnieje niekiedy lekkie zgrubienie, zwane – pasem (cingulum) . Powierzchnia korony jest pokryta białym – szkliwem (SUbt. adamantina), korzeń zaś żółtawym cementem {subst. Czytaj dalej Regulacja ta odbywa sie droga odruchowa

Srodek cokolu zebinowego

Od strony wnętrza jamy ustnej jest ona pokryta szkliwom, od strony zaś zębodołu cementem. Środek cokołu zębinowego jest zajęty przez – komorę zębową (cavurn dentie). Komora zębowa znajduje się na poziomie korony; w kierunku korzenia przechodzi ona w wąski – przewód korzeniowy (canalis radicularis), otwierający się na – wierzchołku korzenia (ape radicis dentis) drobnym-otworem wierzchołkowym (f Dr. apicis). Zarówno korona zębowa jak i przewód korzeniowy są wypełnione u zwierzęcia żywego – miazgą zebową (pulpa dentis). Czytaj dalej Srodek cokolu zebinowego

Skuteczność długo działającej antykoncepcji AD 6

W trzech punktach czasowych uczestnicy zażywający pigułki, plaster lub pierścień mieli wyższe wskaźniki niezamierzonej ciąży niż osoby stosujące długo działającą odwracalną antykoncepcję. Wskaźnik niepowodzenia w grupie uczestników, którzy stosowali pigułki, plaster lub pierścień, wynosił odpowiednio 4,8%, 7,8% i 9,4% w latach 1, 2 i 3; odpowiednie odsetki w grupie za pomocą implantów lub implantów wynosiły 0,3%, 0,6% i 0,9% (P <0,001). Wskaźniki niepowodzenia u uczestników, którzy stosowali iniekcje DMPA były podobne do tych wśród uczestników, którzy stosowali implanty lub implanty (0,1%, 0,7% i 0,7% odpowiednio dla lat 1, 2 i 3, P = 0,96). Tabela 3. Czytaj dalej Skuteczność długo działającej antykoncepcji AD 6

Chemioterapia raka piersi HER2 AD 8

W badaniu NSABP B-40 statystycznie nieistotny wzrost częstości patologicznej całkowitej odpowiedzi zgłaszano przy użyciu bewacizumabu w podgrupie 490 pacjentów z potrójnie ujemnym rakiem piersi. Nieistotny wynik mógł być przypisany mniejszej wielkości próbki w badaniu NSABP B-40 niż w naszym badaniu. W podgrupie 735 pacjentów z nowotworami dodatnimi dla receptorów hormonalnych, z wyjątkiem HER2, leczenie zawierające bewacizumab wiązało się jednak ze znacznie wyższym wskaźnikiem całkowitej odpowiedzi patologicznej 21, co jest sprzeczne z wynikami naszego badania. Pomimo wielu podobieństw w badaniach NSABP B-40 i GeparQuinto, w tym faktu, że mediana wielkości guza na początku była podobna w obu badaniach, było kilka różnic, które mogły przyczynić się do rozbieżnych wyników. Czytaj dalej Chemioterapia raka piersi HER2 AD 8