Skaza artretyczna (habitus arthriticus) jest skaza niewyraznie sprecyzowana.

Skaza artretyczna (habitus arthriticus) jest skazą niewyraźnie sprecyzowaną. Cechuje się ona leniwą Pinąmater i skłonnością do takich chorób, jak dny, cukrzycy, otyłości, karnicy żółciowej, nerkowej, zapalenia stawów, neuralgii, migreny, przeczulic, zaburzeń w układzie nerwowym wegetatywnym i do wczesnego powstawania miażdżycy. – Ta skaza, nazywana nerwowo-artretyczną, występuje-głównie w rodzinach obarczonych dziedzicznie . W związku z zaburzeniami nerwowymi w regulacji naczyń często powstaje u takich osób nadciśnienie samoistne i wcześnie występuje miażdżyca z pękaniem naczyń krwionośnych i powstawaniem wylewów krwawych. Wynikałoby stąd, że tak rozpowszechniona choroba jak nadciśnienie samoistne powstaje skutkiem odziedziczenia skazy nerwowo-artretycznej, nie zaś samego nadciśnienia. Czytaj dalej Skaza artretyczna (habitus arthriticus) jest skaza niewyraznie sprecyzowana.

Listek trzewny blaszki bocznej me zrywa swej lacznosci z jej listkiem sciennym

Jak wiadomo, listek ścienny blaszki bocznej mezodermy (somatopleura) przylega do wewnętrznej ściany tułowia, a między obydwoma listkami rozpościera się obszerna-jama ciała (coeloma), będąca zaczątkiem przyszłej –jamy otrzewnej (cavum peritonai). W dalszym ciągu rozwoju omawiane listki ulegają przeistoczeniu w błony surowicze, spowijające większość trzew i stanowiące -otrzewną (peritonaeum) w jamie brzusznej, a – opłucną (pleura) i – osierdzie (pericardium] w jamie piersiowej. W niniejszym rozdziale będzie nas interesować jedynie otrzewna. Listek trzewny blaszki bocznej me zrywa swej łączności z jej listkiem ściennym. Przeciwnie, łączność ta zostaje zachowana pod postacią dwóch fałdów, umieszczonych w płaszczyźnie pośrodkowej ciała. Czytaj dalej Listek trzewny blaszki bocznej me zrywa swej lacznosci z jej listkiem sciennym

Fald ten zwie sie – krezka brzuszna (mesenterium ventrale).

Fałd ten zwie się – krezką brzuszną (mesenterium ventrale). Z powyższego wynika, że jelito pierwotne jest z dwóch stron zawieszone w jamie ciała przy pomocy dwóch fałdów surowiczych, przeznaczonych do doprowadzania do przewodu pokarmowego naczyń i nerwów. Zarówno cała otrzewna, jak i jej części, które ujęliśmy pod nazwą – krezek (mesenteria), przyjmują żywy udział w dziejach rozwojowych przewodu pokarmowego, często więc wypadnie o nich wspominać. Na razie chcę tutaj tylko zaznaczyć, że we wszystkich przypadkach otrzewna przylega bezpośrednio do ścian przewodu pokarmowego lub do jego pochodnych. Będę ją nazywać – błoną sulowiczą (serosa). Czytaj dalej Fald ten zwie sie – krezka brzuszna (mesenterium ventrale).

W kazdej z warg rozrózniamy trzy warstwy

U większości ssaków powierzchnia przednia wargi górnej przechodzi bez wyraźnej granicy w powierzchnię nosową, tworząc razem – płytkę nosowo-wargową (lamina nasolabialis), Wyjątek stanowią Hominidae, u których, jak wiadomo, nos tworzy wyniosłość wyraźnie odcinającą się od obszaru ustnego . U Proboseidea. u Tapiridae, a poniekąd i u Suidae rozrośnięta warga górna zrasta się z wyciągniętym nosem, tworząc nosowie (rhinariurn. ), będące narządem chwytnym. W każdej z warg rozróżniamy trzy warstwy – warstwę przednią albo skórną, warstwę pośrodkową mięsną i warstwę głęboką śluzową. Czytaj dalej W kazdej z warg rozrózniamy trzy warstwy

Umiesnienie luków podniebiennych

Umięśnienie łuków podniebiennych umożliwia zamknięcie cieśni, przez co zostaje przerwane połączenie między jamą ustną i gardłem. Dzieje się to zawsze w czasie przełykania. W tym akcie skurcz unosiciela podniebienia (lerator veli palatini) i napinacza podniebienia (tensor reli palatini) powoduje uniesienie podniebienia miękkiego, w wyniku czego jama gardłowa traci połączenie z jamami nosowymi podczas połykania pokarmu. W przypadkach porażenia podniebienia pokarm dostaje się w czasie tego aktu do jam nosowych. Między obydwoma łukami podniebiennymi, podniebienno-językowym i podniebienno- gardłowym, widnieje głęboka nisza zwana – dołkiem migdałkowym (fossula s. Czytaj dalej Umiesnienie luków podniebiennych

Wlasciwymi czesciami slinotwórczymi sa pecherzyki

Pod względem budowy histologicznej ślinianki należą do typu gruczołów pęcherzykowych, na skutek czego w dużym powiększeniu ślinianka wyglądem swym przypomina grono winne osadzone na szypule, która jest tutaj-przewodem wydalniczym (ductus excretorius), wyprowadzającym wydzielinę do jamy ustnej. Właściwymi częściami ślinotwórczymi są pęcherzyki {sacci salirales}. Są one wysIane jednowarstwowym nabłonkiem cylindrycznym, ułożonym na cieniutkiej błonie podstawnej (membrana basalis), którą z kolei obejmują silnie rozgałęzione, kurczliwe komórki koszykowate. W zależności od charakteru gruczołu nabłonek składa się z komórek śluzowych lub surowiczych, które są głównymi ale nie jedynymi warsztatami ślinotwórczymi. Zaznaczę tutaj mimochodem, że typ ślinianek śluzowych jest rodowo starszy od typu surowiczego, który ukazuje się dopiero u gadów. Czytaj dalej Wlasciwymi czesciami slinotwórczymi sa pecherzyki

Uzebienie (dentitio)

Uzębienie (dentitio) stanowi aparat służący do mechanicznego przemiału pokarmu, a ponadto funkcjonuje jako broń zaczepna i obronna. Rozdział poświęcony odontologii jest jednym z najtrudniejszych rozdziałów anatomii. Trudy wtajemniczenia w tę gałąź wiedzy okupuje atrakcyjność tematu, wykazującego drogi jakimi ruch i dynamika wykuwa w ustroju budowę i kształty. Jednym słowem nigdzie bardziej niż utaj nie dadzą się spostrzec z równą łatwością prawa najczystszej mechaniki, w jej zastosowaniu w obrębie ustroju. Dzięki temu jesteśmy w stanie na podstawie analizy uzębienia stwierdzić nie tylko czym dany ssak się odżywia, ale również w jaki sposób zdobywa on pokarm i w jakim środowisku przebywa. Czytaj dalej Uzebienie (dentitio)

Skuteczność długo działającej antykoncepcji AD 6

W trzech punktach czasowych uczestnicy zażywający pigułki, plaster lub pierścień mieli wyższe wskaźniki niezamierzonej ciąży niż osoby stosujące długo działającą odwracalną antykoncepcję. Wskaźnik niepowodzenia w grupie uczestników, którzy stosowali pigułki, plaster lub pierścień, wynosił odpowiednio 4,8%, 7,8% i 9,4% w latach 1, 2 i 3; odpowiednie odsetki w grupie za pomocą implantów lub implantów wynosiły 0,3%, 0,6% i 0,9% (P <0,001). Wskaźniki niepowodzenia u uczestników, którzy stosowali iniekcje DMPA były podobne do tych wśród uczestników, którzy stosowali implanty lub implanty (0,1%, 0,7% i 0,7% odpowiednio dla lat 1, 2 i 3, P = 0,96). Tabela 3. Czytaj dalej Skuteczność długo działającej antykoncepcji AD 6

Rivaroxaban w profilaktyce przeciwzakrzepowej u pacjentów z ostrą chorobą AD 6

Nie stwierdzono dowodów na heterogeniczność w zależności od podgrupy w odniesieniu do pierwotnego wyniku w dniu 35. rugorzędne wyniki skuteczności. W odniesieniu do pierwszego głównego drugorzędnego wyniku skuteczności (pierwotny wynik skuteczności do dnia 35, ze śmiercią związaną z żylną chorobą zakrzepowo-zatorową zastąpioną śmiercią z dowolnej przyczyny) zdarzenie miało miejsce w 266 z 3096 pacjenci (8,6%) w grupie otrzymującej riwaroksaban o przedłużonym czasie trwania i 293 z 3169 pacjentów (9,2%) w grupie, która otrzymywała enoksaparynę, a następnie placebo (względne ryzyko rywaroksabanem, 0,93; 95% CI, 0,80 do 1,09; P = 0,38) (Tabela 3). W odniesieniu do drugiego głównego drugorzędowego wyniku skuteczności (pierwszorzędowy wynik skuteczności do 10 dnia dla analizy przewagi w zmodyfikowanej populacji z zamiarem leczenia) wystąpiło zdarzenie u 98 z 3232 pacjentów (3,0%) w grupie rywaroksabanu i u 100 spośród 3271 pacjentów (3,1%) w grupie otrzymującej enoksaparynę (względne ryzyko związane z rywaroksabanem, 0,99, 95% CI, 0,75 do 1,30, P = 0,95). Czytaj dalej Rivaroxaban w profilaktyce przeciwzakrzepowej u pacjentów z ostrą chorobą AD 6

Randomizowana próba stentu a chirurgia bezobjawowego zwężenia tętnicy szyjnej ad 5

Wyjściowa charakterystyka demograficzna, kliniczna i uszkodzenia. Nie było istotnych różnic w wyjściowej charakterystyce demograficznej lub historii medycznej pomiędzy pacjentami losowo przydzielonymi do grupy stentowania a losowo przydzielonymi do grupy endarterektomii (Tabela 1). Średni wiek w obu grupach badawczych wynosił 68 lat, przy czym większość pacjentów miała 65 lat lub więcej. Zwężenie obwodowe stwierdzono u 40,5% pacjentów w grupie chorych na stentowanie oraz u 44,5% pacjentów w grupie endarterektomii. W siedmiu przypadkach (czterech w grupie stentów i trzech w grupie endarterektomii) pacjenci, u których wystąpiły objawy w ciągu poprzednich 180 dni, zostali nieumyślnie włączeni (naruszenia protokołów). U pozostałych pacjentów występowały przemijające napady niedokrwienne (6,1% w grupie stentującej i 7,4% w grupie endarterektomii), amaurosis fugax (1,7% i 1,4%) lub udar (6,7% i 4,7%) ponad 180 dni przed rejestracją (Tabela 1). Dostępne wyjściowe dane angiograficzne dla pacjentów losowo przydzielonych do każdej grupy badawczej przedstawiono w tabeli oraz w tabeli S1 w dodatkowym dodatku. Czytaj dalej Randomizowana próba stentu a chirurgia bezobjawowego zwężenia tętnicy szyjnej ad 5