Skaza grasiczo-limfatyczna

Można by powiedzieć, że skaza hipoplastyczna jest kombinacją skazy wysiękowej ze skazą grasiczo-limfatyczną, Skaza grasiczo-limfatyczna (status thymicolymphaticus) -cechuje się przede wszystkim brakiem zaniku grasic w okresie dojrzewania . Towarzyszy temu słaba oporność układu chłonnego. W skazie grasiczo-limfatycznej widzimy także niedorozwój części rdzennej nadnerczy. Osoby dotknięte tą skazą wykazują wysoki- wzrost, znaczny rozwój tkanki tłuszczowej, delikatną i białą skórę i niedorozwój, narządów płciowych i w związku z tym żeński typ owłosienia, jako wyraz niedoczynności gruczołów płciowych. Skaza grasiczo – limfatyczna prowadzi niekiedy do zachwiania równowagi w mechanizmach regulujących czynności ustroju i w związku z tym może doprowadzić do nagłej śmierci. Czytaj dalej Skaza grasiczo-limfatyczna

Skaza artretyczna (habitus arthriticus) jest skaza niewyraznie sprecyzowana.

Skaza artretyczna (habitus arthriticus) jest skazą niewyraźnie sprecyzowaną. Cechuje się ona leniwą Pinąmater i skłonnością do takich chorób, jak dny, cukrzycy, otyłości, karnicy żółciowej, nerkowej, zapalenia stawów, neuralgii, migreny, przeczulic, zaburzeń w układzie nerwowym wegetatywnym i do wczesnego powstawania miażdżycy. – Ta skaza, nazywana nerwowo-artretyczną, występuje-głównie w rodzinach obarczonych dziedzicznie . W związku z zaburzeniami nerwowymi w regulacji naczyń często powstaje u takich osób nadciśnienie samoistne i wcześnie występuje miażdżyca z pękaniem naczyń krwionośnych i powstawaniem wylewów krwawych. Wynikałoby stąd, że tak rozpowszechniona choroba jak nadciśnienie samoistne powstaje skutkiem odziedziczenia skazy nerwowo-artretycznej, nie zaś samego nadciśnienia. Czytaj dalej Skaza artretyczna (habitus arthriticus) jest skaza niewyraznie sprecyzowana.

Spazmofilia cechuje sie wzmozona pobudliwoscia ukladu nerwowego

W infantylnej – konstytucji rozróżniamy , infantylizm ogólny, dotyczący całego ustroju łącznie z psychiką, i infantylizm częściowy, dotyczący niedorozwoju gruczołów płciowych, układu sercowo- naczyniowego i głosu. W infantylizmie – wchodzą w grę nie tylko gruczołów płciowych, lecz także i inne gruczoły biorą udział w powstawaniu infantylizmu, a mianowicie: tarczyca, przysadka mózgowa, grasica i nadnercza. Jest to więc zwichnięcie korelacji międzygruczołowej. Spazmofilia cechuje się wzmożoną pobudliwością układu nerwowego ,na rozmaite bodźce i skłonnością do skurczów. Objawy patologiczne, występujące w spazmofilii, sprowadzają się do wzmożonej pobudliwości, skłonności do skurczów mięśniowych w postaci tężyczki, zaburzeń w przemianie mineralnej, szczególnie wapnia. Czytaj dalej Spazmofilia cechuje sie wzmozona pobudliwoscia ukladu nerwowego

Podobny zachylek odchodzi i od odcinka koncowego jelita

Ważniejszymi narządami powstającymi z nabłonka pierwotnej jamy ustnej są: szkliwo zębowe, ślinianki oraz kieszonka Rathkego , stanowiąca zaczątek płata przedniego przysadki mózgowej. Od części pośrodkowej jelita pierwotnego, w miejscu w którym tworzy ono pętlę, skierowaną wypukłością do brzuszni e, odchodzi od niego – przewód żółtowy (ductus vitellinus s. ductus omphaloenrericus) kierujący się poprzez – pępowinę (funiculus umbilioalis) do – pęcherzyka żółtkowego (saccus ritellinus), stanowiącego, jak wiadomo , najpierwotniejszy przydatek płodowy. Podobny zachyłek odchodzi i od odcinka końcowego jelita . Jest to omocznia (allantois), łącząca się poprzez pępowinę z łożyskiem. Czytaj dalej Podobny zachylek odchodzi i od odcinka koncowego jelita

Obydwie cewy narzadu Jacobsona otwieraja sie do jamy ustnej na wierzcholku brodawki siekaczowej

Ohydwie cewy narządu Jacobsona otwierają się do jamy ustnej na wierzchołku brodawki siekaczowej (stan pierwotny) lub, co częściej bywa, w świetle przewodów siekaczowych albo nawet w jamach nosowych. Jest rzeczą prawdopodobną, że narząd Jacobsona służył niegdyś do oceny węchowej zawartego w jamie ustnej pokarmu. Ku tyłowi od brodawki siekaczowej śluzówkę podniebienia cechuje obecność, silniej lub słabiej wyrażonych, poprzecznych – grzebieni podniebiennych (cristae palatinae), które wraz z powierzchnią grzbietową języka tworzą rodzaj żarna, służącego do przemiału pokarmu. Ten stan rzeczy stwierdzamy u wszystkich ssaków udomowionych. U Primates i u Hominidae grzebienie podniebienne wystęstępują w postaci szczątkowej i tylko u płodów są lepiej rozwinięte. Czytaj dalej Obydwie cewy narzadu Jacobsona otwieraja sie do jamy ustnej na wierzcholku brodawki siekaczowej

Wlasciwymi czesciami slinotwórczymi sa pecherzyki

Pod względem budowy histologicznej ślinianki należą do typu gruczołów pęcherzykowych, na skutek czego w dużym powiększeniu ślinianka wyglądem swym przypomina grono winne osadzone na szypule, która jest tutaj-przewodem wydalniczym (ductus excretorius), wyprowadzającym wydzielinę do jamy ustnej. Właściwymi częściami ślinotwórczymi są pęcherzyki {sacci salirales}. Są one wysIane jednowarstwowym nabłonkiem cylindrycznym, ułożonym na cieniutkiej błonie podstawnej (membrana basalis), którą z kolei obejmują silnie rozgałęzione, kurczliwe komórki koszykowate. W zależności od charakteru gruczołu nabłonek składa się z komórek śluzowych lub surowiczych, które są głównymi ale nie jedynymi warsztatami ślinotwórczymi. Zaznaczę tutaj mimochodem, że typ ślinianek śluzowych jest rodowo starszy od typu surowiczego, który ukazuje się dopiero u gadów. Czytaj dalej Wlasciwymi czesciami slinotwórczymi sa pecherzyki

Slina (saliva) jest ciecza wydzielana przez slinianki pod wplywem bodzców chemicznych

Ślina (saliva} jest cieczą wydzielaną przez ślinianki pod wpływem bodźców chemicznych oraz bodźców fizycznych, wywieranych na śluzówkę przez pokarm. Głównymi składnikami śliny jest woda oraz mucyna do których dołącza się często u ssaków ferment – karbohydraza, atakujący węglowodany. U kręgowców niższych oraz u ssaków roślinożernych, ślina jest pozbawiona karbohydrazy. Odczyn śliny jest słabo zasadowy lub obojętny, albo lekko kwaśny (± pH = 6. 6). Czytaj dalej Slina (saliva) jest ciecza wydzielana przez slinianki pod wplywem bodzców chemicznych

Tkanke mezenchymatyczna ujeta wnetrzem kielicha szkliwo twórczego nazywamy Brodawka zebowa

Powracając do omawiania listewki zębowej zaznaczymy; że pod wpływem sąsiadującej mezenchymy wolny jej koniec przybiera kształt dzwona lub kielicha, którego wklęsła powierzchnia jest wysłana warstwą – adamantoblastów. Dzięki procesowi wapnienia tych składników komórkowych powstaje szkliwo. Tkankę mezenchymatyczną ujętą wnętrzem kielicha szkliwo twórczego nazywamy Brodawką zębową. Powierzchnię jej zewnętrzną okrywa warstwa swoistych komórek cylindrycznych – odontoblastów, będących twórcami zębiny . Dzieje się to w ten sposób, że w miarę jak biegun obwodowy odantoblastu otacza się coraz grubszym płaszczem istoty międzykomórkowej, przepojonej solami wapniowymi, to biegun dośrodkowy wzrostem swym wynagradza straty, ponoszone na obwodzie. Czytaj dalej Tkanke mezenchymatyczna ujeta wnetrzem kielicha szkliwo twórczego nazywamy Brodawka zebowa

Chemioterapia raka piersi HER2

Monoklonalne przeciwciało przeciwko czynnikowi wzrostu śródbłonka naczyń, wykazało kliniczną skuteczność u pacjentów z przerzutowym rakiem piersi z receptorem 2 ludzkiego naskórkowego czynnika wzrostu (HER2). Oceniliśmy skuteczność, mierzoną zgodnie z tempem pełnej odpowiedzi patologicznej (brak choroby inwazyjnej i śródprzewodnikowej w piersi i pachowych węzłach chłonnych) oraz bezpieczeństwem dodania bewacizumabu do chemioterapii neoadiuwantowej u pacjentów z wczesnym stadium raka piersi. Metody
Losowo przydzielono 1948 pacjentów z medianą wielkości guza 40 mm w badaniu palpacyjnym w celu otrzymania neoadjuwantowej epirubicyny i cyklofosfamidu, a następnie docetakselu, z jednoczesnym lub bez jednoczesnego podawania bewacyzumabu. Pacjenci z nieleczonym, pozbawionym receptorów HER2-ujemnym rakiem sutka byli kwalifikowani, jeśli mieli duże guzy, chorobę z niedoborem receptora hormonalnego lub chorobę hormonozależną z wyczuwalnymi węzłami lub pozytywne wyniki na biopsji węzła wartowniczego i brak zwiększonego ryzyka sercowo-naczyniowego lub krwawienia. Czytaj dalej Chemioterapia raka piersi HER2

Chemioterapia raka piersi HER2 AD 7

Test interakcji daje tylko przybliżoną istotność (P = 0,07). Ogólny wskaźnik odpowiedzi klinicznej, określony za pomocą badania dotykowego i obrazowania, był wyższy w grupie otrzymującej bevacizumab niż w grupie, która tego nie zrobiła (87,4% w porównaniu z 79,6%). Częstość operacji zachowujących piersi była identyczna (66,6%) w obu grupach terapeutycznych (tabela 2).
Przestrzeganie zasad leczenia
Z 969 pacjentów, którzy rozpoczęli terapię cyklofosfamidem epirubicyny bez bewacizumabu, 221 (22,8%) zostało przełączonych do grupy 2 z powodu braku odpowiedzi nowotworowej w cyklu 4, a 111 innych pacjentów (11,5%) przerwało leczenie neoadjuwantowe. Czytaj dalej Chemioterapia raka piersi HER2 AD 7