W warstwie wewnetrznej sa one ulozone okreznie i z tego tytulu warstwe te nazywamy – warstwa okrezna (circularis).

W warstwie wewnętrznej są one ułożone okrężnie i z tego tytułu warstwę tę nazywamy – warstwą okrężną (circularis). Powoduje ona zwężanie światła danego odcinka przewodu pokarmowego. Na zewnątrz od warstwy okrężnej znajduje się – warstwa podłużna (longitudinalis), w której miocyty są ułożone równolegle do osi przewodu pokarmowego. Skurcz warstwy podłużnej powoduje skrócenie i rozszerzenie danego odcinka przewodu pokarmowego. Z powyższego wynika, że obydwie warstwy zachowują się w stosunku do siebie przeciwniczo. Czytaj dalej W warstwie wewnetrznej sa one ulozone okreznie i z tego tytulu warstwe te nazywamy – warstwa okrezna (circularis).

Straznikiem stalosci srodowiska wewnetrznego ze strony przewodu pokarmowego jest komórka nablonkowa

Nabłonek ten jest ścianą oddzielającą świat zewnętrzny, reprezentowany przez treść pokarmową, wypełniającą światło przewodu , pokarmowego, od środowiska wewnętrznego ustroju (krew, ciecz międzytkankowa), którego skład chemiczny nie może podlegać odchyleniom (Claude Bernard). Strażnikiem stałości środowiska wewnętrznego ze strony przewodu pokarmowego jest komórka nabłonkowa, będąca jednocześnie żywicielem ustroju. Należy zaznaczyć, że wszystkie gruczoły ustroju (wielkie i małe), należące do układu pokarmowego, są pochodzenia nabłonkowego. Pod nabłonkiem widnieje b. – blaszka podstaw na śluzówki (lamina propria mucosae), a jeszcze głębiej c. Czytaj dalej Straznikiem stalosci srodowiska wewnetrznego ze strony przewodu pokarmowego jest komórka nablonkowa

W kazdej z warg rozrózniamy trzy warstwy

U większości ssaków powierzchnia przednia wargi górnej przechodzi bez wyraźnej granicy w powierzchnię nosową, tworząc razem – płytkę nosowo-wargową (lamina nasolabialis), Wyjątek stanowią Hominidae, u których, jak wiadomo, nos tworzy wyniosłość wyraźnie odcinającą się od obszaru ustnego . U Proboseidea. u Tapiridae, a poniekąd i u Suidae rozrośnięta warga górna zrasta się z wyciągniętym nosem, tworząc nosowie (rhinariurn. ), będące narządem chwytnym. W każdej z warg rozróżniamy trzy warstwy – warstwę przednią albo skórną, warstwę pośrodkową mięsną i warstwę głęboką śluzową. Czytaj dalej W kazdej z warg rozrózniamy trzy warstwy

Wazna cecha szpary ustnej jest jej szerokosc

U osobników dorosłych mięśniówka wargowa kształtuje łuki zębowe oraz nadaje wargom własności- chwytne, wyrażone u niektórych ssaków szczególnie silnie (Bovidae, GiraJfidae). – Szpara ust (rima oris) stanowi wejście do jamy ustnej. Jak wspomniano powyżej, jest ona ograniczona wargami i rozciąga się od jednego do drugiego kąta ust. Ważną cechą szpary ustnej jest j ej szerokość, zależna od rodzaju pobieranego pokarmu. Jest więc ona bardzo szeroka u planktonofagów (Oetacea), szeroka u Carnirora, raczej wąska u roślinożerców (np. Czytaj dalej Wazna cecha szpary ustnej jest jej szerokosc

Wszystkie slinianki male sa sliniankami sluzowymi

Pod względem czynnościowym wszystkie ślinianki (wielkie i małe) dadzą się podzielić na dwa typy: na-ślinianki śluzowe i ślinianki surowicze. Pierwsze z nich wydzielają jedynie śluz, mający za zadanie zabezpieczenie nabłonka śluzówki oraz spowicie pokarmu śliską otoczką ułatwiającą połykanie, ślinianki zaś surowicze wydzielają ciecz zawierającą zaczyn, działający na skrobię- ptialinę (niekiedy i maltazę), są więc gruczołami o charakterze trawiennym. Wszystkie ślinianki małe są śliniankami śluzowymi. Niektóre spośród ślinianek wielkich wytwarzają zarówno śluz, jak i ciecz zaczynową. Są to-ślinianki mieszane. Czytaj dalej Wszystkie slinianki male sa sliniankami sluzowymi

Chemioterapia raka piersi HER2 AD 5

Rejestracja i wyniki. EC-T oznacza epirubicynę i cyklofosfamid, a następnie docetaksel. Wszyscy pacjenci, którzy otrzymali co najmniej jeden cykl epirubicyny i cyklofosfamidu zostali włączeni do analiz skuteczności i bezpieczeństwa. Grupy lecznicze porównywano z użyciem dwustronnego testu Pearsona z korektą ciągłości oraz dokładnego testu Fishera, a dla punktów końcowych skuteczności zapewniono 95% przedziały ufności. Czytaj dalej Chemioterapia raka piersi HER2 AD 5

Rivaroxaban w profilaktyce przeciwzakrzepowej u pacjentów z ostrą chorobą

Czas profilaktyki przeciwzakrzepowej u hospitalizowanych pacjentów z ostrymi chorobami medycznymi jest nieznany. W tym wieloośrodkowym, randomizowanym badaniu z podwójnie ślepą próbą oceniano skuteczność i bezpieczeństwo doustnego rywaroksabanu podawanego przez dłuższy czas, w porównaniu do podskórnej enoksaparyny podawanej przez standardowy okres, a następnie placebo. Metody
My losowo przydzieliliśmy pacjentów w wieku 40 lat lub starszych, którzy byli hospitalizowani z powodu ostrej choroby medycznej, aby otrzymać podskórną enoksaparynę, 40 mg raz na dobę, przez 10 ? 4 dni i doustne placebo przez 35 ? 4 dni lub do otrzymywania podskórnego placebo przez 10 ? 4 dni i doustnie rywaroksabanu, 10 mg raz na dobę, przez 35 ? 4 dni. Pierwszorzędowe wyniki skuteczności to połączenie bezobjawowej proksymalnej lub objawowej żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej do dnia 10 (test niezależności) i do 35 dnia (test na wyższość). Czytaj dalej Rivaroxaban w profilaktyce przeciwzakrzepowej u pacjentów z ostrą chorobą

Chemioterapia raka piersi HER2 AD 9

Czterotygodniowa przerwa między ostatnim wlewem bewacizumabu a zabiegiem chirurgicznym okazała się wystarczająca do zmniejszenia częstości powikłań pooperacyjnych związanych z terapią. Częstość występowania zastoinowej niewydolności serca podczas krótkiego okresu obserwacji była niska, ale było więcej przypadków zastoinowej niewydolności serca w grupie przyjmującej bevacizumab niż w grupie, która tego nie zrobiła. Nasze badanie dostarcza dowodów na wysokim poziomie na podstawie dużej liczby pacjentów i danych, które można ocenić, oraz wysokiej jakości oceny całkowitej odpowiedzi patologicznej. Z powodu krótkiego okresu obserwacji nie możemy potwierdzić, że obserwowany wzrost szybkości patologicznej odpowiedzi całkowitej przekłada się na przewagę przeżycia. Czytaj dalej Chemioterapia raka piersi HER2 AD 9