Bakterie patogenne oporne na wiele antybiotyków – sprawozdanie z warsztatów Uniwersytetu Rockefellera czesc 4

Pneumococci odporne na penicylinę stały się światowymi patogenami w latach 90., częściowo z powodu geograficznego rozprzestrzeniania się klonów opornych na wiele leków – jak wykazano dla klonu typu 23F w Stanach Zjednoczonych i klonu typu 6B na Islandii23, 24. Wśród współczesnych patogenów oporność na określony lek jest często częścią większego pakietu czynników oporności zlokalizowanych na plazmidach lub transpozonach. W związku z tym zmiana schematów stosowania antybiotyków nie zakończyłaby presji selekcyjnej, o ile nie zostaną wycofane wszystkie odpowiednie leki. Jeśli chodzi o niektóre z najważniejszych mechanizmów oporu, istnieje niewiele dowodów na poparcie niestabilności genetycznej. Ponad 90 procent wszystkich izolatów S. Czytaj dalej Bakterie patogenne oporne na wiele antybiotyków – sprawozdanie z warsztatów Uniwersytetu Rockefellera czesc 4

Typ tarczycowy

Typ tarczycowy będą stanowiły osoby drobne, szczupłe o dość długich kończynach, małym sercu i dobrym owłosieni. Nastroje ich są zmienne. UP tarczycowy wykazuje przewagę działania współczulnego. Typ ten sprzyja-rozwojowi gruźlicy. Typ nadnerczowy cechuje się budową średnią lub małą, dużym owłosieniem, silnym rozwojem narządów płciowych. Czytaj dalej Typ tarczycowy

Budowa scian przewodu pokarmowego

Jak już zaznaczyłem, z odcinków tych jedynie jama ustna jest pochodzenia ektodermalnego, natomiast wszystkie pozostałe odcinki aż po odbyt rozwijają się z entodermy. Oddzielny rozdział poświęcimy – otrzewnej (peritonaeum) oraz stosunkom jej do różnych narządów. Budowa ścian przewodu pokarmowego. Ścianę przewodu pokarmowego, w kierunku od światła przewodu na zewnątrz, tworzą warstwy następujące: 1) – śluzówka (mucosa) stanowi warstwę, która swą powierzchnią wewnętrzną styka się bezpośrednio z zawartością przewodu pokarmowego. W skład śluzówki wchodzą: a. Czytaj dalej Budowa scian przewodu pokarmowego

Ostatnia warstwe sluzówki stanowi d. podsluzówka (submucosa)

Ostatnią warstwę śluzówki stanowi d. podśluzówka (submucosa) utworzona przez tkankę łączną nader luźną, zawierającą oprócz naczyń krwionośnych liczne włókna nerwowe i komórki Współczulne (plexus submucosus Meiseneril). Splot ten (splot podśluzówkowy Meissnera) posiada prawdopodobnie charakter obwodowego układu nerwowego czuciowego, przekazującego w ten lub w inny sposób podniety do rdzenia kręgowego, a nawet do mózgowia. W ten sposób możnaby wytłumaczyć zabarwienie naszych stanów świadomości podnietami, płynącymi bez przerwy z przewodu pokarmowego do kory mózgowej. Taką samą drogą szły by bodźce bólowe trzewne w przypadkach zaburzeń w działalności układu pokarmowego. Czytaj dalej Ostatnia warstwe sluzówki stanowi d. podsluzówka (submucosa)