Randomizowana próba stentu a chirurgia bezobjawowego zwężenia tętnicy szyjnej ad 5

Wyjściowa charakterystyka demograficzna, kliniczna i uszkodzenia. Nie było istotnych różnic w wyjściowej charakterystyce demograficznej lub historii medycznej pomiędzy pacjentami losowo przydzielonymi do grupy stentowania a losowo przydzielonymi do grupy endarterektomii (Tabela 1). Średni wiek w obu grupach badawczych wynosił 68 lat, przy czym większość pacjentów miała 65 lat lub więcej. Zwężenie obwodowe stwierdzono u 40,5% pacjentów w grupie chorych na stentowanie oraz u 44,5% pacjentów w grupie endarterektomii. W siedmiu przypadkach (czterech w grupie stentów i trzech w grupie endarterektomii) pacjenci, u których wystąpiły objawy w ciągu poprzednich 180 dni, zostali nieumyślnie włączeni (naruszenia protokołów). U pozostałych pacjentów występowały przemijające napady niedokrwienne (6,1% w grupie stentującej i 7,4% w grupie endarterektomii), amaurosis fugax (1,7% i 1,4%) lub udar (6,7% i 4,7%) ponad 180 dni przed rejestracją (Tabela 1). Dostępne wyjściowe dane angiograficzne dla pacjentów losowo przydzielonych do każdej grupy badawczej przedstawiono w tabeli oraz w tabeli S1 w dodatkowym dodatku. Średni stopień zwężenia wynosił 74% w obu grupach.
Pierwotny punkt końcowy
Rysunek 2. Rysunek 2. Analiza Kapłana-Meiera z punktu wyjścia głównego kompozytowego. Ukazana jest krzywa przeżywalności Kaplana-Meiera dla uwolnienia od śmierci, udaru i zawału mięśnia sercowego w ciągu 30 dni oraz od udaru po stronie bocznej w ciągu 365 dni po zabiegu w populacji, która ma zamiar leczyć.
Tabela 2. Tabela 2. Śmierć, udar mózgu lub zawał mięśnia sercowego i złożona miara powikłań w ciągu 30 dni po procedurze wskaźnika. W ciągu roku współczynnik zdarzeń (. SE) oszacowany metodą Kaplana-Meiera dla pierwotnego punktu końcowego wynosił 3,8 . 0,59% (1089 pacjentów) w grupie stentującej i 3,4 . 0,98% (364 pacjentów) w grupie endarterektomii, z różnicą między grupami wynoszącą 0,4 punktu procentowego. Górna granica jednostronnego 95% przedziału ufności dla różnicy wynosiła 2,27 punktu procentowego (P = 0,01 dla nie gorszej jakości), co jest poniżej ustalonego 3-procentowego marginesu niezależności dla pierwotnego punktu końcowego, prowadzącego do wniosku, że stentowanie nie ustępowało endarterektomii. Figura 2 pokazuje analizę Kaplana-Meiera dotyczącą uwolnienia od śmierci, udaru i zawału mięśnia sercowego w ciągu 30 dni i od udaru po stronie bocznej w ciągu 365 dni w grupie stentowania (96,2%) i grupie endarterektomii (96,6%). Częstość zdarzeń okołobiegunowych w okresie 30 dni po zabiegu przedstawiono w Tabeli 2. 30-dniowy wskaźnik zgonu lub dużego udaru był niski w obu grupach (0,6%). 30-dniowy wskaźnik drobnego udaru był liczbowo wyższy w grupie stentowania niż w grupie endarterektomii (2,4% vs. 1,1%, P = 0,20), co spowodowało 30-dniową stopę zgonu lub każdy skok o wartości 2,9%. grupa stentująca i 1,7% w grupie endarterektomii (P = 0,33).
Dodatkowe punkty końcowe
Analiza złożonej miary powikłań przez 30 dni po zabiegu została przedstawiona w Tabeli 2. Ogólna częstość zdarzeń dla tego złożonego pomiaru wynosiła 2,8% w grupie stentującej i 4,7% w grupie endarterektomii (P = 0,13); wskaźnik urazu czaszkowo-nerwowego wynosił 0,1% w grupie stentującej i 1,1% w grupie endarterektomii (P = 0,02)
[patrz też: porady psychologiczne, psycholog dziecięcy Warszawa, wzorcowanie mierników ]

Powiązane tematy z artykułem: porady psychologiczne psycholog dziecięcy Warszawa wzorcowanie mierników