Przyusznica

Cechą szczególną ślinianek jest to, że pęcherzyk nie łączy się bezpośrednio z przewodem wydalniczym, lecz za pośrednictwem przewężonej cewki, zwanej-wstawką, przechodzi w tzw. -przewód ślinowy. Ten przewód jest wysłany nabłonkiem wydzielniczym i końcem swym uchodzi do przewodu wydalniczego. Każda z komórek wydzielniczych ślinianki otrzymuje jedno włókno nerwowe współczulne i jedno przywspółczulne . Przyusznica (parotis) jest ślinianką typu surowiczego, umieszczoną pod małżowiną uszną. Biorąc ogólnie, jest ona najsilniej rozwinięta u niektórych owadożerców (Myrmecophagidae), a następnie u roślinożerców spożywających pokarm suchy, treściwy (Equidae) . U Koniowatych waży ona około 200 g. Dobrze jest również rozwinięta u Suidae. Od tej ślinianki odchodzi przewód wydzielniczy – przewód przyuszniczy (ductus parotideus s. Stenonianus), kończący się, po przebiciu m. policzkowego, na powierzchni wewnętrznej policzka – brodawką śliniankową (papilla salivalis). [podobne: anatomia palpacyjna, Kabiny Sanitarne, badania psychologiczne ]

Powiązane tematy z artykułem: anatomia palpacyjna badania psychologiczne Kabiny Sanitarne