przewodów Nucka (ductus Nucciani) wyprowadza wydzieline do przedsionka ust

Pewna ilość – przewodów Nucka (ductus Nucciani) wyprowadza wydzielinę do przedsionka ust . ślinianki policzkowe (glae. buccalee), o których była już wzmianka powyżej, tworzą u Kopytowców na powierzchni zewnętrznej m. policzkowego większe skupienie gruczołowe. Za pośrednictwem licznych przewodów, wydzielina tych ślinianek zostaje wlana do przedsionka ust. Czytaj dalej przewodów Nucka (ductus Nucciani) wyprowadza wydzieline do przedsionka ust

Przyusznica jest unerwiona wlóknami

Przewód przyuszniczy ciągnie się od ślinianki wprost do tej brodawki po powierzchni zewnętrznej żwacza lub też, co się zdarza u Bos, u Equidae i u Suidae, okrąża powierzchnię wewnętrzną kąta żuchwy i poprzez wcięcie przedżwaczowe żuchwy (incisura praemasseterica) dostaje się na policzek po czym przebija m. policzkowy. Rozumie się samo przez się, że przewód przyuszniczy i przewody wszystkich innych gruczołów ustroju jest pod względem anatomicznym śladem pączkowania nabłonka gruczołowotwórczego, w danym przypadku nabłonka powierzchni wewnętrznej policzka, w trakcie rozwoju osobniczego. Przyusznica jest unerwiona włóknami n. językowogardłowego bezpośrednim sąsiedztwie brodawki śliniankowej występuje u płodów zaczątek przyusznicy dodatkowej, znanej pod nazwą narządu Chievitza. Czytaj dalej Przyusznica jest unerwiona wlóknami

Przyusznica

Cechą szczególną ślinianek jest to, że pęcherzyk nie łączy się bezpośrednio z przewodem wydalniczym, lecz za pośrednictwem przewężonej cewki, zwanej-wstawką, przechodzi w tzw. -przewód ślinowy. Ten przewód jest wysłany nabłonkiem wydzielniczym i końcem swym uchodzi do przewodu wydalniczego. Każda z komórek wydzielniczych ślinianki otrzymuje jedno włókno nerwowe współczulne i jedno przywspółczulne . Przyusznica (parotis) jest ślinianką typu surowiczego, umieszczoną pod małżowiną uszną. Czytaj dalej Przyusznica

Srodek cokolu zebinowego

Od strony wnętrza jamy ustnej jest ona pokryta szkliwom, od strony zaś zębodołu cementem. Środek cokołu zębinowego jest zajęty przez – komorę zębową (cavurn dentie). Komora zębowa znajduje się na poziomie korony; w kierunku korzenia przechodzi ona w wąski – przewód korzeniowy (canalis radicularis), otwierający się na – wierzchołku korzenia (ape radicis dentis) drobnym-otworem wierzchołkowym (f Dr. apicis). Zarówno korona zębowa jak i przewód korzeniowy są wypełnione u zwierzęcia żywego – miazgą zebową (pulpa dentis). Czytaj dalej Srodek cokolu zebinowego

Tkanke mezenchymatyczna ujeta wnetrzem kielicha szkliwo twórczego nazywamy Brodawka zebowa

Powracając do omawiania listewki zębowej zaznaczymy; że pod wpływem sąsiadującej mezenchymy wolny jej koniec przybiera kształt dzwona lub kielicha, którego wklęsła powierzchnia jest wysłana warstwą – adamantoblastów. Dzięki procesowi wapnienia tych składników komórkowych powstaje szkliwo. Tkankę mezenchymatyczną ujętą wnętrzem kielicha szkliwo twórczego nazywamy Brodawką zębową. Powierzchnię jej zewnętrzną okrywa warstwa swoistych komórek cylindrycznych – odontoblastów, będących twórcami zębiny . Dzieje się to w ten sposób, że w miarę jak biegun obwodowy odantoblastu otacza się coraz grubszym płaszczem istoty międzykomórkowej, przepojonej solami wapniowymi, to biegun dośrodkowy wzrostem swym wynagradza straty, ponoszone na obwodzie. Czytaj dalej Tkanke mezenchymatyczna ujeta wnetrzem kielicha szkliwo twórczego nazywamy Brodawka zebowa

Regulacja ta odbywa sie droga odruchowa

Na skutek obecności wymienionych włókien nerwowych, umięśnienie żwaczowe jest w stanie dozować siłę skurczu według istotnych każdorazowych potrzeb . Regulacja ta odbywa się drogą odruchową. Na granicy między koroną i korzeniem, ale jeszcze w obrębie korony, widnieje niekiedy lekkie zgrubienie, zwane – pasem (cingulum) . Powierzchnia korony jest pokryta białym – szkliwem (SUbt. adamantina), korzeń zaś żółtawym cementem {subst. Czytaj dalej Regulacja ta odbywa sie droga odruchowa

U ssaków zeby sa umieszczone jedynie na krawedziach zebodolowych

Rozdrobnienie każdego łuku zębowego na pojedyncze jednostki samodzielne jest wynikiem tego, że obarczenie mechaniczne poszczególnych punktów układu szczękowego jest różne. U ssaków zęby są umieszczone jedynie na krawędziach zębodołowych układu szczękowego, tkwiąc tam w – zębodołach (thekodontyzm) . Cecha ta nie występuje (z nielicznymi wyjątkami) u innych kręgowców i jest wykładnikiem silnego umocowania zębów, co staje się niezbędne przy powstawaniu wielkich ciśnień na łuki zębowe w akcji przecierania pokarmu. Zewnętrznie biorąc-ząb (dens) składa się z dwóch zasadniczych części: z-korony (corona), wystającej do wnętrza jamy ustnej i stanowiącej właściwą część miażdżącą zęba oraz z korzenia(radix), przymocowanego za pośrednictwem ozębnej (periodontium) do ścian kostnych zębodołu . Ozębna składa się z włókien klejodajnych, sprężyście zawieszających korzeń zębowy w jamie zębodołu (przy ekstrakcji zęba główna trudność polega na zerwaniu tych włókien), z cementoblastów, odżywiających warstwę powierzchowną korzenia (cement) oraz z licznych włókien nerwów czuciowych, przejmujących bodźce uciskowe. Czytaj dalej U ssaków zeby sa umieszczone jedynie na krawedziach zebodolowych

Uzebienie (dentitio)

Uzębienie (dentitio) stanowi aparat służący do mechanicznego przemiału pokarmu, a ponadto funkcjonuje jako broń zaczepna i obronna. Rozdział poświęcony odontologii jest jednym z najtrudniejszych rozdziałów anatomii. Trudy wtajemniczenia w tę gałąź wiedzy okupuje atrakcyjność tematu, wykazującego drogi jakimi ruch i dynamika wykuwa w ustroju budowę i kształty. Jednym słowem nigdzie bardziej niż utaj nie dadzą się spostrzec z równą łatwością prawa najczystszej mechaniki, w jej zastosowaniu w obrębie ustroju. Dzięki temu jesteśmy w stanie na podstawie analizy uzębienia stwierdzić nie tylko czym dany ssak się odżywia, ale również w jaki sposób zdobywa on pokarm i w jakim środowisku przebywa. Czytaj dalej Uzebienie (dentitio)

Skuteczność długo działającej antykoncepcji AD 6

W trzech punktach czasowych uczestnicy zażywający pigułki, plaster lub pierścień mieli wyższe wskaźniki niezamierzonej ciąży niż osoby stosujące długo działającą odwracalną antykoncepcję. Wskaźnik niepowodzenia w grupie uczestników, którzy stosowali pigułki, plaster lub pierścień, wynosił odpowiednio 4,8%, 7,8% i 9,4% w latach 1, 2 i 3; odpowiednie odsetki w grupie za pomocą implantów lub implantów wynosiły 0,3%, 0,6% i 0,9% (P <0,001). Wskaźniki niepowodzenia u uczestników, którzy stosowali iniekcje DMPA były podobne do tych wśród uczestników, którzy stosowali implanty lub implanty (0,1%, 0,7% i 0,7% odpowiednio dla lat 1, 2 i 3, P = 0,96). Tabela 3. Czytaj dalej Skuteczność długo działającej antykoncepcji AD 6