Szybkosc perystaltyki jest zmienna gatunkowo

Szybkość perystaltyki jest zmienna gatunkowo (u roślinożerców szybsza) i osobniczo (przy uczuleniu układu przywspółczulnego jest żywsza). Jest ona regulowana i kierowana przez splot współczulny, wyposażony w komórki zwojowe, zwany – splotem Auerbacha. Splot ten mieści się między warstwą okrężną a warstwą podłużną. 3) – Ostatnią warstwę ściany przewodu pokarmowego stanowi błona surowicza (serosa), stanowiąca część-listka trzewnego otrzewnej (lamina visceralis peritonaei), Błona ta ułatwia przesuwanie się wzajemne pętli jelitowych, a ponadto pełni funkcje ochronne w stosunku do drobnoustrojów, którymi jest wypełnione światło przewodu pokarmowego. Jak zobaczymy dalej, błona surowicza okrywa nie wszystkie odcinki przewodu pokarmowego. Czytaj dalej Szybkosc perystaltyki jest zmienna gatunkowo

Ostatnia warstwe sluzówki stanowi d. podsluzówka (submucosa)

Ostatnią warstwę śluzówki stanowi d. podśluzówka (submucosa) utworzona przez tkankę łączną nader luźną, zawierającą oprócz naczyń krwionośnych liczne włókna nerwowe i komórki Współczulne (plexus submucosus Meiseneril). Splot ten (splot podśluzówkowy Meissnera) posiada prawdopodobnie charakter obwodowego układu nerwowego czuciowego, przekazującego w ten lub w inny sposób podniety do rdzenia kręgowego, a nawet do mózgowia. W ten sposób możnaby wytłumaczyć zabarwienie naszych stanów świadomości podnietami, płynącymi bez przerwy z przewodu pokarmowego do kory mózgowej. Taką samą drogą szły by bodźce bólowe trzewne w przypadkach zaburzeń w działalności układu pokarmowego. Czytaj dalej Ostatnia warstwe sluzówki stanowi d. podsluzówka (submucosa)

Torby policzkowe

Torby policzkowe zewn. są oczywiście napełniane nie językiem lecz kończynami przednimi. Podniebienie (palatum). Cechą niezwykle ważną podniebienia ssaków jest to, że odgranicza ono całkowicie jamę ustną od jam nosowych. Dzięki powyższemu może w jamie ustnej powstawać ciśnienie ujemne, które jest niezbędne w mechanizmie ssania. Czytaj dalej Torby policzkowe

Czesc jamy ustnej

Pochodną błony śluzowej policzka jest również największa ślinianka – przyusznica (parotie) o której będzie mowa poniżej. Część jamy ustnej zawartą między policzkiem i łukami zębowymi nazywamy Przedsionkiem jamy ustnej (reetibulum. oris), Czynnikiem mechanicznym tego przedsionka jest m. policzkowy, w równej mierze jak język w stosunku do jamy ustnej, znajdującej się po drugiej stronie łuków zębowych. W związku z policzkiem wypada również wspomnieć o tzw. Czytaj dalej Czesc jamy ustnej

Znaczenie rozszczepu nie jest dotychczas wyjasnione

Znaczenie rozszczepu nie jest dotychczas wyjaśnione. Warstwę głęboką warg stanowi – śluzówka (mucosa) zaopatrzona w liczne, drobne, – gruczoły wargowe (glandulae labiales), wydzielające śluz. Gruczoły te zaliczamy do ślinianek. Śluzówka warg spotyka się z warstwą skórną wzdłuż wąskiego brzegu wargowego szparę ustną. W odcinku przykątowym warg spotykamy u wielu ssaków (np. Czytaj dalej Znaczenie rozszczepu nie jest dotychczas wyjasnione

Gra obydwóch tych partnerów musi byc istotnie mistrzowska

Służy on do odciągania kąta ustnego (zwłaszcza u Oarniroras, kształtuje wraz z m. okrężnym ust łuki zębowe, a przede wszystkim jest ważnym przeciwnikiem umięśnienia językowego w czynności podsuwania pokarmu pod miażdżące działanie zębów. Gra obydwóch tych partnerów musi być istotnie mistrzowska, by ani język, ani błona śluzowa policzka nie ulegały w czynności jedzenia okaleczeniu . Powierzchnię wewnętrzną policzka pokrywa śluzówka (mucosa) wyposażona w liczne drobne gruczoły policzkowe (glandulae buccales) o charakterze śluzowym. Dzięki tym oraz innym gruczołom śluzowym jamy ustnej jej płaski nabłonek wielowarstwowy jest stale pokryty cienką warstwą śluzu, który go zabezpiecza przed wszelkimi zadrażnieniami ze strony pokarmu i czyni pokarm śliskim, co ułatwia zabiegi mechaniczne. Czytaj dalej Gra obydwóch tych partnerów musi byc istotnie mistrzowska

Wazna cecha szpary ustnej jest jej szerokosc

U osobników dorosłych mięśniówka wargowa kształtuje łuki zębowe oraz nadaje wargom własności- chwytne, wyrażone u niektórych ssaków szczególnie silnie (Bovidae, GiraJfidae). – Szpara ust (rima oris) stanowi wejście do jamy ustnej. Jak wspomniano powyżej, jest ona ograniczona wargami i rozciąga się od jednego do drugiego kąta ust. Ważną cechą szpary ustnej jest j ej szerokość, zależna od rodzaju pobieranego pokarmu. Jest więc ona bardzo szeroka u planktonofagów (Oetacea), szeroka u Carnirora, raczej wąska u roślinożerców (np. Czytaj dalej Wazna cecha szpary ustnej jest jej szerokosc

Zasadniczo migdalek mozna uwazac za miejsce pofaldowania blony sluzowej dolu migdalkowego

Budowa oraz wielkość migdałka podniebiennego podlegają dość wielkim odchyleniom. Zasadniczo migdałek można uważać za miejsce pofałdowania błony śluzowej dołu migdałkowego, wskutek czego powstaje większa lub mniejsza ilość zachyłków, otwierających sie do wnętrza jamy ustnej. Zachyłki te nazywamy -:- zatokami albo kryptami mogdałkowymi (sinus tonsillares). Miąższ błony śluzowej jest wypełniony licznymi limfocytami, skupiającymi się zwłaszcza w tzw. ośrodkach rozrodczych. Czytaj dalej Zasadniczo migdalek mozna uwazac za miejsce pofaldowania blony sluzowej dolu migdalkowego

Umiesnienie luków podniebiennych

Umięśnienie łuków podniebiennych umożliwia zamknięcie cieśni, przez co zostaje przerwane połączenie między jamą ustną i gardłem. Dzieje się to zawsze w czasie przełykania. W tym akcie skurcz unosiciela podniebienia (lerator veli palatini) i napinacza podniebienia (tensor reli palatini) powoduje uniesienie podniebienia miękkiego, w wyniku czego jama gardłowa traci połączenie z jamami nosowymi podczas połykania pokarmu. W przypadkach porażenia podniebienia pokarm dostaje się w czasie tego aktu do jam nosowych. Między obydwoma łukami podniebiennymi, podniebienno-językowym i podniebienno- gardłowym, widnieje głęboka nisza zwana – dołkiem migdałkowym (fossula s. Czytaj dalej Umiesnienie luków podniebiennych