U ssaków zeby sa umieszczone jedynie na krawedziach zebodolowych

Rozdrobnienie każdego łuku zębowego na pojedyncze jednostki samodzielne jest wynikiem tego, że obarczenie mechaniczne poszczególnych punktów układu szczękowego jest różne. U ssaków zęby są umieszczone jedynie na krawędziach zębodołowych układu szczękowego, tkwiąc tam w – zębodołach (thekodontyzm) . Cecha ta nie występuje (z nielicznymi wyjątkami) u innych kręgowców i jest wykładnikiem silnego umocowania zębów, co staje się niezbędne przy powstawaniu wielkich ciśnień na łuki zębowe w akcji przecierania pokarmu. Zewnętrznie biorąc-ząb (dens) składa się z dwóch zasadniczych części: z-korony (corona), wystającej do wnętrza jamy ustnej i stanowiącej właściwą część miażdżącą zęba oraz z korzenia(radix), przymocowanego za pośrednictwem ozębnej (periodontium) do ścian kostnych zębodołu . Ozębna składa się z włókien klejodajnych, sprężyście zawieszających korzeń zębowy w jamie zębodołu (przy ekstrakcji zęba główna trudność polega na zerwaniu tych włókien), z cementoblastów, odżywiających warstwę powierzchowną korzenia (cement) oraz z licznych włókien nerwów czuciowych, przejmujących bodźce uciskowe. Czytaj dalej U ssaków zeby sa umieszczone jedynie na krawedziach zebodolowych

Uzebienie (dentitio)

Uzębienie (dentitio) stanowi aparat służący do mechanicznego przemiału pokarmu, a ponadto funkcjonuje jako broń zaczepna i obronna. Rozdział poświęcony odontologii jest jednym z najtrudniejszych rozdziałów anatomii. Trudy wtajemniczenia w tę gałąź wiedzy okupuje atrakcyjność tematu, wykazującego drogi jakimi ruch i dynamika wykuwa w ustroju budowę i kształty. Jednym słowem nigdzie bardziej niż utaj nie dadzą się spostrzec z równą łatwością prawa najczystszej mechaniki, w jej zastosowaniu w obrębie ustroju. Dzięki temu jesteśmy w stanie na podstawie analizy uzębienia stwierdzić nie tylko czym dany ssak się odżywia, ale również w jaki sposób zdobywa on pokarm i w jakim środowisku przebywa. Czytaj dalej Uzebienie (dentitio)

Objaw wystepowania dwóch zespolów zebowych

Jest to listewka zębowa. W miarę rozwoju listewka ta pogrąża się coraz dalej w głąb tkanki mezenchymatycznej dzieląc się na dwa ramiona, z których jedno będzie stanowić zaczątek-zęba przejściowego, zwanego także mlecznym, a drugie jest zawiązkiem – zęba stałego. Tak więc u ssaków rozróżniamy dwa kolejne zespoły zębowe: uzębienie przejściowe (derititio decidua), charakteryzujące osobniki młode o niedorozwiniętej trzewioczaszce i – uzębienie ostateczne (den- titio permanenta), zastępujące u osobników dorosłych uzębienie poprzednie. Objaw występowania dwóch zespołów zębowych nazywamy- diphyodontyzmem. W bardzo rzadkich przypadkach występuje u ssaków – nionophyodontyzm, charakteryzujący się istnieniem tylko jednego zespołu zębowego. Czytaj dalej Objaw wystepowania dwóch zespolów zebowych

Pozostala czesc brodawki zebowej

Pozostała część brodawki zębowej przekształca się w zębie dorosłym we wspomnianą powyżej – miazgę zębową (pulpa dentis). Składa się ona z tkanki łącznej nader luźnej, z naczyń i gałązek nerwowych, a powierzchnię jej, stykającą się z zębiną, okrywa warstwa odontoblastów, wysyłających w głąb zębiny włókna Tomesa. Trzeci składnik twardy zęba – cement powstaje w sposób następujący. W miarę tworzenia się cokołu zębinowego i płaszcza szkliwowego tkanka łączna, otaczająca zawiązek kształtującego się zęba, tworzy torebkę zębową (capsula dentie), w której w warstwie dośrodkowej wyróżnicowuje się szereg komórek – cementoblastów, tworzących cement w sposób zbliżony do tego w jaki osteoblasty tworzą tkankę kostną. W zębie dorosłym cementoblasty, jak już wiemy, ześrodkowują się w – ozębnej (periodontium). Czytaj dalej Pozostala czesc brodawki zebowej