Tkanke mezenchymatyczna ujeta wnetrzem kielicha szkliwo twórczego nazywamy Brodawka zebowa

Powracając do omawiania listewki zębowej zaznaczymy; że pod wpływem sąsiadującej mezenchymy wolny jej koniec przybiera kształt dzwona lub kielicha, którego wklęsła powierzchnia jest wysłana warstwą – adamantoblastów. Dzięki procesowi wapnienia tych składników komórkowych powstaje szkliwo. Tkankę mezenchymatyczną ujętą wnętrzem kielicha szkliwo twórczego nazywamy Brodawką zębową. Powierzchnię jej zewnętrzną okrywa warstwa swoistych komórek cylindrycznych – odontoblastów, będących twórcami zębiny . Dzieje się to w ten sposób, że w miarę jak biegun obwodowy odantoblastu otacza się coraz grubszym płaszczem istoty międzykomórkowej, przepojonej solami wapniowymi, to biegun dośrodkowy wzrostem swym wynagradza straty, ponoszone na obwodzie. Czytaj dalej Tkanke mezenchymatyczna ujeta wnetrzem kielicha szkliwo twórczego nazywamy Brodawka zebowa

Regulacja ta odbywa sie droga odruchowa

Na skutek obecności wymienionych włókien nerwowych, umięśnienie żwaczowe jest w stanie dozować siłę skurczu według istotnych każdorazowych potrzeb . Regulacja ta odbywa się drogą odruchową. Na granicy między koroną i korzeniem, ale jeszcze w obrębie korony, widnieje niekiedy lekkie zgrubienie, zwane – pasem (cingulum) . Powierzchnia korony jest pokryta białym – szkliwem (SUbt. adamantina), korzeń zaś żółtawym cementem {subst. Czytaj dalej Regulacja ta odbywa sie droga odruchowa

U ssaków zeby sa umieszczone jedynie na krawedziach zebodolowych

Rozdrobnienie każdego łuku zębowego na pojedyncze jednostki samodzielne jest wynikiem tego, że obarczenie mechaniczne poszczególnych punktów układu szczękowego jest różne. U ssaków zęby są umieszczone jedynie na krawędziach zębodołowych układu szczękowego, tkwiąc tam w – zębodołach (thekodontyzm) . Cecha ta nie występuje (z nielicznymi wyjątkami) u innych kręgowców i jest wykładnikiem silnego umocowania zębów, co staje się niezbędne przy powstawaniu wielkich ciśnień na łuki zębowe w akcji przecierania pokarmu. Zewnętrznie biorąc-ząb (dens) składa się z dwóch zasadniczych części: z-korony (corona), wystającej do wnętrza jamy ustnej i stanowiącej właściwą część miażdżącą zęba oraz z korzenia(radix), przymocowanego za pośrednictwem ozębnej (periodontium) do ścian kostnych zębodołu . Ozębna składa się z włókien klejodajnych, sprężyście zawieszających korzeń zębowy w jamie zębodołu (przy ekstrakcji zęba główna trudność polega na zerwaniu tych włókien), z cementoblastów, odżywiających warstwę powierzchowną korzenia (cement) oraz z licznych włókien nerwów czuciowych, przejmujących bodźce uciskowe. Czytaj dalej U ssaków zeby sa umieszczone jedynie na krawedziach zebodolowych

Uzebienie (dentitio)

Uzębienie (dentitio) stanowi aparat służący do mechanicznego przemiału pokarmu, a ponadto funkcjonuje jako broń zaczepna i obronna. Rozdział poświęcony odontologii jest jednym z najtrudniejszych rozdziałów anatomii. Trudy wtajemniczenia w tę gałąź wiedzy okupuje atrakcyjność tematu, wykazującego drogi jakimi ruch i dynamika wykuwa w ustroju budowę i kształty. Jednym słowem nigdzie bardziej niż utaj nie dadzą się spostrzec z równą łatwością prawa najczystszej mechaniki, w jej zastosowaniu w obrębie ustroju. Dzięki temu jesteśmy w stanie na podstawie analizy uzębienia stwierdzić nie tylko czym dany ssak się odżywia, ale również w jaki sposób zdobywa on pokarm i w jakim środowisku przebywa. Czytaj dalej Uzebienie (dentitio)