Chemioterapia raka piersi HER2 AD 6

Skuteczność leczenia, zgodnie z wynikami histologicznymi, chirurgicznymi i klinicznymi. W sumie 144 pacjentów otrzymywało epirubicynę i cyklofosfamid, a następnie docetaksel (14,9%) i 176 pacjentów leczonych epirubicyną i cyklofosfamidem, a następnie docetaksel i bewacyzumab (18,4%). ) miał pełną odpowiedź patologiczną (stadium patologiczne T0N0) (iloraz szans z dodatkiem bewacizumabu, 1,29, 95% przedziału ufności [CI], 1,02 do 1,65, P = 0,04) (tabela 2). Po dostosowaniu pod względem wieku, stanu klinicznego guza i stopnia węzłowego, statusu hormonu-receptora, stopnia złośliwości nowotworu i typu histologicznego jako współzmiennych, iloraz szans po dodaniu bewacizumabu wynosił 1,36 (95% CI, 1,05 do 1,77; P = 0,02) (tabela 2 w Dodatku Uzupełniającym). Wskaźniki całkowitej odpowiedzi patologicznej po dodaniu bewacizumabu wzrosły do 20,5%, jeśli do definicji włączono zaangażowanie węzłów chłonnych (stadium patologiczne T0N0 / +), 21,7%, jeśli nieinwazyjna choroba resztkowa w piersi (patologiczny etap T0 / isN0) została uwzględniona w definicja i 24,6%, jeśli uwzględniono zarówno zaangażowanie węzłów, jak i nieinwazyjną chorobę resztkową w piersi (stadium patologiczne T0 / isN0 / +); wskaźniki te były wyższe niż odpowiadające wskaźniki całkowitej odpowiedzi patologicznej z epirubicyną i cyklofosfamidem, a następnie docetakselem (tabela 2). W sumie 371 pacjentów bez zmiany wielkości guza lub z progresją guza po czterech cyklach cyklofosfamidu epirubicyny zostało przełączonych do grupy 2 i oceniono, że nie uzyskali całkowitej odpowiedzi patologicznej. Siedmiu z tych pacjentów, którzy początkowo zostali losowo przydzieleni do epirubicyny i cyklofosfamidu, a następnie docetakselem i 12 losowo przydzielonych do epirubicyny i cyklofosfamidu, a następnie docetakselem i bewacizumabem, miało później pełną odpowiedź patologiczną. Jeżeli te patologiczne kompletne odpowiedzi zostały uwzględnione w obliczeniach, całkowite wskaźniki pełnej patologicznej odpowiedzi wyniosły 15,6% wśród pacjentów otrzymujących epirubicynę i cyklofosfamid, a następnie docetaksel i 19,7% wśród pacjentów otrzymujących epirubicynę i cyklofosfamid, a następnie docetaksel plus bewacyzumab ( P = 0,02).
Ryc. 2. Ryc. 2. Patologiczna całkowita odpowiedź (pCR), według podgrupy. Analiz podgrup według stopnia guza i węzła oraz statusu hormonów-receptorów zostały wcześniej określone i rozwarstwione.
Figura 2 pokazuje wpływ bewacizumabu na szybkość pełnej odpowiedzi patologicznej w obrębie istotnych klinicznie podgrup. Różnice w efektach leczenia wydają się być związane głównie z potencjalną różnicową aktywnością bewacizumabu w zależności od statusu receptora hormonalnego. Wśród 663 pacjentów z potrójnie negatywnymi nowotworami wskaźniki pełnej odpowiedzi patologicznej wynosiły 27,9% w grupie otrzymującej epirubicynę i cyklofosfamid, a następnie docetaksel i 39,3% w grupie, która otrzymywała epirubicynę i cyklofosfamid, a następnie docetaksel i bewacyzumab (P = 0,003). , a wśród 1262 pacjentów z nowotworami dodatnimi pod względem receptorów hormonalnych, odpowiednie wskaźniki wyniosły 7,8% i 7,7% (P = 1,00)
[patrz też: wagi apteczne, nutraceutyki, Wąsonogi ]

Powiązane tematy z artykułem: nutraceutyki wagi apteczne Wąsonogi